اسکار برای "یک جدایی"

اولین بار که در سینما فیلم را دیدم هنوز بار منفی کمی در ذهنم وجود داشت. همین قدر که در یک نقد خوانده بودم این فیلم می گوید که سنت آلزایمر گرفته و فقط به مدد مذهب که خود نیز فقیر و نیازمند این و آن است می تواند زنده باشد. و نسل حاضر میان دو تفکر ناراضی که یکی ماندن و اصلاح را می خواهد و دیگری رفتن و خلاصی را ، مردد است.

 

فیلم را همان عید 89 در سینما دیدم و اگرچه مثل دیگر کارهای فرهادی تاثیرگذار و غیرمنتظره بود اما لحنش دلم را زد. حقیقت این بود که در فیلم فرهادی بیشتر از چند صحنه و چند جمله ( آن هم با خوش بینی) چیزی جز درد و تباهی به تصویر کشیده نشده بود. این ماجرا گذشت تا بعد از جوایز متعدد " جدایی نادر از سیمین " و حتی تیتر اول شدن در imdb دوباره تصمیم گرفتم که فیلم را ببینم.
"یک جدایی" واقعا حتی لحظه ای تصویر روشنی از ایران نشان نمی دهد: دادگاه های شلوغ ، مسئول پمپ بنزینی که نمی خواهد بقیه پولت را پس بدهد، مردمی بیکار و فقیر و دروغگو و جالب آنکه تنها کسی که از اول تا آخر فیلم یک دروغ هم نمی گوید می خواهد از ایران برود. فیلم حتی دوست ندارد خانه نادری که مثلا دستش به دهنش می رسد را ، به اندازه خانه استیجاری من کارمند نو  و رنگ دار نشان دهد.
من نمی خواهم بگویم آنچه جدایی نادر از سیمین می گوید وجود ندارد ولی چیزهای دیگری هم وجود دارد. خانواده من ، شما و هزاران نفر دیگری که نمی خواهند طلاق بگیرند، کوچه های سنتی و ساختمان هایی زیباتر اصلا چرای جای دوری بریم فیلم یک حبه قند با تمام مشکلاتی که نشان می دهد حداقل در ذهن یک مخاطب تصویر شاد و پر از رنگ از سنت درب و داغان همیشه برق رفته! نشان می دهد
و اما اسکار:  از 1998 به این طرف یعنی 14 سال است که جوایز اسکار را دنبال می کنم و چکیده آنچه که به استقرا به آن رسیده ام اینست:
اسکار قطعا به یک فیلم خوش ساخت و موافق با سیاست های هالیود تعلق می گیرد.
یعنی هرگز فیلم آژانس شیشه ای حتی اگر تمام دنیا آن را فیلم خوبی بداند نامزد اسکار نمی شود البته همانطور که فیلم های تاریک تر از "یک جدایی" مثل "آواز قو" یا "زندان زنان" نخواهند شد.

و اما اصغر فرهادی 
مبارکش باشد و ان شاالله که بازهم فیلم بسازد چرا که زیبا می سازد هرچند ای کاش کمی شبیه ارتفاع پست ( به عنوان نویسنده ) یا رقص در غبار 

برچسب‌ها: سینما